E themeluar në vitin 1962, Tabung Haxhi është një dëshmi e kujdesit të qeverisë për mirëqenien e myslimanëve në lidhje me kryerjen e pelegrinazhit në Tokën e Shenjtë. Udhëtimi drejt Qabes zakonisht kërkonte kursimet e një jete për shumicën e myslimanëve malajzianë, duke kërkuar shumë sakrifica dhe vështirësi. Gjendja ekonomike e këtyre myslimanëve, veçanërisht pas kryerjes së Haxhit, ishte shumë e vështirë dhe kishte ndikime negative në zhvillimin ekonomik dhe rritjen kombëtare. Për shumë vite kjo çështje kaloi pa u vënë re, deri sa profesori mbretëror Ungku Abdul Aziz nga Universiteti i Malajzisë, një ekspert i njohur në ekonominë rurale, paraqiti idenë për themelimin e Korporatës së Kursimeve për Pelegrinët, me qëllim ndihmën ndaj myslimanëve për të kryer pelegrinazhin në Mekë pa u varfëruar dhe për t’i kursyer nga vështirësitë financiare pas kthimit. Kështu, Korporata duhej të ofronte mundësi si për kursim, ashtu edhe për investim me fitim.
Bazuar kryesisht në kërkimet dhe vëzhgimet e viteve 1950, profesori Ungku Aziz konstatoi se myslimanët kursenin para kryesisht për shkak të dëshirës së tyre të natyrshme për të kryer Haxhin. Ata ruanin paratë nën jastekë, nën dyshekë dhe nën dysheme, në dollapë, në enë balte të varrosura për siguri, ose blinin toka apo bagëti për t’i shitur më vonë dhe për të mbuluar shpenzimet e udhëtimit në Tokën e Shenjtë. Këto metoda tradicionale të kursimeve jo vetëm që dëmtonin ekonominë rurale, por ndikonin negativisht edhe në zhvillimin ekonomik të vendit.
Arsyeja për përdorimin e këtyre mënyrave tradicionale të kursimeve ishte dëshira e njerëzve për t’u siguruar që paratë e shpenzuara për pelegrinazh të ishin të pastra dhe të paprekura nga kamata. Kursimet në banka ose institucione financiare atëherë përfshinin patjetër kamatë, përpara themelimit të Bank Islam Malaysia. Profesori Ungku Aziz rekomandoi që pelegrinët e ardhshëm të mund të kursenin në banka ose institucione financiare që garantojnë mungesën e kamatës, por që sjellin fitime. Fitimi nga këto investime do t’u kthehej depozituesve në formën e ndarjes së fitimeve ose dividentëve. Për depozituesit, kjo mënyrë jo vetëm që shmangte kamatën, por i ndihmonte edhe të përballonin shpenzimet e Haxhit në mënyrë shumë efikase.
Rekomandimi u mundësua të zbatohej vetëm në vitin 1962, kur Sheiku Mahmoud al-Shahltut, rektori i Universitetit Al-Azhar në Kajro, vizitoi Malajzinë. Pas shqyrtimit të planit, ai e miratoi atë si një iniciativë të pranueshme nga ana islame dhe që do të sillte përfitime myslimanëve në Malajzi, duke kërkuar zbatimin e menjëhershëm të tij. Kështu, Korporata e Kursimeve për Pelegrinët u themelua në gusht të vitit 1962 dhe filloi punën më 30 shtator 1963.
Në vitin 1969, Korporata u bashkua me Zyrën e Çështjeve të Pelegrinëve, e cila vepronte që nga viti 1951, duke krijuar Këshillin për Menaxhimin dhe Fondin e Pelegrinëve, ose Lembaga Urusan Dan Tabung Haji, në përputhje me ligjet e Malajzisë, Akti 8 i vitit 1969 për Këshillin e Menaxhimit dhe Fondit të Pelegrinëve (dhe Akti A168, Amendamenti i vitit 1973 për të njëjtin këshill).
Ligji i Rishikuar i Lembaga Tabung Haji 1995: Pavarësisht sukseseve të mëdha, mënyra e mëparshme e investimeve të Tabung Haxhi shpesh është kritikuar nga disa si e vjetëruar dhe ka shqetësuar edhe udhëheqësit e vendit. Prandaj, Tabung Haxhi u nxit të përparojë duke u bërë jo vetëm një institucion i suksesshëm islam që promovon Haxhin, por edhe të synojë zgjerimin dhe të jetë më proaktiv në investimet e tij, në përputhje me vizionin e vendit për t’u industrializuar deri në vitin 2020.
Për të modernizuar dhe për të rritur profesionalizmin në menaxhim dhe staf, Ligji i Bordit të Fondit të Pelegrinëve i vitit 1969 (rishikuar në 1973) u përmirsua dhe rishikua në vitin 1995. Bashkë me përjashtimin e Tabung Haxhi nga Shërbimi Shtetëror i Punësimit dhe futjen e një skeme të re punësimi, ndryshimi synonte që Tabung Haxhi të bëhej më produktiv dhe inovativ në investimet e tij.
