Një supozim që është bërë pjesë e pandashme e literaturës së zhvillimit, mendimeve të ambientalistëve, Fondit të Kombeve të Bashkuara për Popullsinë dhe shumë agjencive kombëtare për kontrollin e popullsisë, është se kur popullsia rritet me ritme të shpejta, ajo pengon zhvillimin ekonomik dhe përkeqëson cilësinë e jetës. Mbështetësit e kufizimit të lindjeve ndihen aktualisht të kënaqur me faktin që normat e lindshmërisë tek gratë kanë rënë me “rreth një të tretën ose më shumë në shumë vende në zhvillim midis viteve ’60 dhe ’80”, duke iu afruar kështu rritjes “zero” të popullsisë. Ndërkohë, në vendet e zhvilluara, norma ideale e lindshmërisë prej 2 fëmijësh për grua ishte arritur që në vitin 1986. Ajo që shpesh injorohet është se, paralelisht me rënien e rritjes së popullsisë, edhe ekonomitë e këtyre vendeve kanë përjetuar ngadalësim ose rënie.
Për arsye të ndryshme, shumë nga këta studiues nuk e vëzhgojnë ose nuk duan të vëzhgojnë fenomenin befasues të zhvillimit ekonomik të jashtëzakonshëm që ka ndodhur bashkë me rritje të shpejtë të popullsisë. Menjëherë pas Luftës së Dytë Botërore, Hong Kongu ishte një rajon i varfër. Por midis viteve 1951 dhe 1987, popullsia e tij “u rrit me 2.78 herë” — duke arritur afërsisht 6 milionë banorë në një sipërfaqe prej vetëm 400 milje katrorë, pra me një dendësi prej 14,000 banorë për milje katrore. Që në vitin 1969, Hong Kongu ishte eksportuesi më i madh ndër vendet në zhvillim. Dhe nuk është shembulli i vetëm — edhe vende të tjera me ekonomi që janë rritur me shpejtësi tregojnë një lidhje pozitive midis rritjes ekonomike dhe asaj të popullsisë.
Shohim që popullsia po rritet më shpejt në vendet në zhvillim sesa në vendet perëndimore. Por, ndryshe nga perceptimi se vendet në zhvillim janë të destinuara për dështim ekonomik, Banka Botërore raporton se “nga viti 1966 deri më 1980, prodhimi kombëtar bruto real për frymë në vendet në zhvillim u rrit mesatarisht me 3.4 përqind — një ritëm më i lartë se ai i rritjes së popullsisë në shumë prej këtyre vendeve. Madje, rritja mesatare e prodhimit për frymë gjatë të njëjtës periudhë ishte 3.1 përqind.”
Raporti për Zhvillimin Njerëzor i OKB-së (1990) jep statistika të dobishme për 130 vende, nga Nigeri më i varfri, deri te Japonia më e pasura. Nga të gjitha këto vende, 23 kishin dendësi më të lartë popullsie sesa Pakistani, por shumica dërrmuese e tyre ishte më përpara në aspektin social dhe ekonomik. Vetëm disa vende si Burundi, India, Ruanda dhe Bangladeshi shfaqeshin më prapa se Pakistani në një ose dy tregues, kryesisht për arsye sociale e politike dhe jo për shkak të faktorëve demografikë.
