A ekziston ndonjë dallim midis një myslimani dhe një jo-myslimani në lidhje me ndalimin e kamatës? Dhe a mund të shtrihet ky ndalim edhe mbi huatë e marra nga vende jo-myslimane, apo edhe nga vende myslimane të huaja, ligjet dhe politikat ekonomike e monetare të të cilave — përfshirë edhe ato ndërkombëtare — nuk janë nën kontrollin e shtetit të Pakistanit?
Sipas dijes dhe bindjes sime, Sheriati nuk bën dallim midis një myslimani dhe një jo-myslimani në lidhje me ndalimin e kamatës. Ka qenë një praktikë hebraike që kamata ndalohej mes hebrenjve, por një hebre mund të merrte kamatë nga një “i huaj”. Pasojat e thella të kësaj hipokrizie dhe diskriminimi janë analizuar në një studim interesant, The Idea of Usury: From Tribal Otherness to Universal Brotherhood. Ky lloj diskriminimi është i neveritshëm për vlerat morale islame. Islami e konsideron kamatën si shfrytëzim (zulm) dhe e ndalon atë si midis myslimanëve, ashtu edhe midis myslimanëve dhe jo-myslimanëve. Në të vërtetë, Islami synon të ndërtojë një rend të drejtë ekonomik për mirëqenien e gjithë njerëzimit: një model i ri për mbarë njerëzimin.
Sa i përket një shteti islam, kamata duhet të ndalohet me ligj dhe, si e tillë, do të ishte pjesë e ligjit publik, i detyrueshëm për të gjithë, myslimanë apo jo, rezidentë apo jo, qytetarë apo të huaj, që bëjnë biznes brenda shtetit islam ose me shtetin islam. Edhe në Arabinë Saudite sot, të gjitha marrëveshjet që përfshijnë interes, përfshirë ato midis sauditëve dhe të huajve, nuk janë të zbatueshme përmes gjykatave, pasi teknikisht, kamata është e ndaluar dhe kjo ndalesë është pjesë e ligjit të vendit.
Nuk mund të ketë asnjë justifikim për përdorimin e kamatës në marrëdhëniet monetare ndërkombëtare vetëm për shkak se kamata lejohet në sistemet ligjore të vendeve të tjera. Çështja nëse ligjet e tyre monetare janë apo jo nën kontrollin e Bankës Qendrore të Pakistanit është e parëndësishme, pasi këto marrëveshje janë vullnetare dhe opsionale. Megjithatë, nuk e përjashtoj mundësinë që një individ, firmë ose shtet mysliman të gjendet në rrethana ku është krejtësisht e paevitueshme të merret me të huaj që nuk pranojnë të veprojnë sipas kushteve tona. Në raste të tilla, mund të ketë situata të veçanta ku, për një periudhë kalimtare dhe nën ligjin e domosdoshmërisë, transaksione të një karakteri të caktuar, ndonëse përfshijnë interes, mund të tolerohen. Por kjo duhet të jetë si përjashtim, e përcaktuar qartë dhe e kufizuar në rrethana të veçanta, duke iu nënshtruar kushteve të posaçme. Parimi i iztirar-it (domosdoshmërisë) nuk mund të përdoret si justifikim për të hapur derën e marrëdhënieve të bazuara në kamatë me botën e jashtme. I gjithë diskutimi mbi transaksionet ndërkombëtare, si tregtare ashtu edhe financiare, duhet të rishqyrtohet me kujdes të thellë dhe ndjeshmëri të lartë.
Megjithatë, mund të përmendet se vendimi i Gjykatës Federale të Sheriatit për kamatën, i cili aktualisht është në apel, sipas dijes sime, fokusohet në çështjet ekonomike të brendshme dhe ligjet që janë ndikuar nga ky vendim lidhen kryesisht me ekonominë e vendit dhe jo me problemet e transaksioneve financiare ndërkombëtare apo lëvizjes së kapitalit.
Qeveria e Pakistanit dhe disa institucione nën kontrollin e saj marrin hua përmes emetimit të obligacioneve, çertifikatave etj., dhe u paguajnë mbajtësve të këtyre instrumenteve një fitim të caktuar periodik. A bie ky “fitim” brenda përkufizimit të kamatës?
Sipas dijes dhe bindjes sime, këto obligacione dhe çertifikata janë të bazuara në kamatë dhe përdorimi i termit “fitim” në këtë kontekst është i pasaktë, në fakt është një keqpërdorim i termit.
