Duhet pasur parasysh se në kontratën e istisnas, prodhuesi merr përsipër të prodhojë mallrat e kërkuara duke përdorur materialet e tij. Kjo do të thotë që ai duhet të sigurojë materialet nëse nuk i ka në pronësi dhe të kryejë punën e nevojshme për të prodhuar mallrat sipas kërkesës. Nëse materiali sigurohet nga klienti dhe prodhuesi duhet vetëm të ofrojë punën dhe ekspertizën e tij, atëherë kjo marrëveshje nuk konsiderohet istisna, por është një kontratë ixharah, ku shërbimet e personit jepen me qira kundrejt një pagesë të caktuar.
Pasi prodhuesi të përfundojë prodhimin e mallrave të kërkuara, ai duhet t’i dorëzojë ato blerësit. Megjithatë, mes dijetarëve myslimanë ka mendime të ndryshme në lidhje me të drejtën e blerësit për të refuzuar mallrat në këtë fazë. Imam Ebu Hanife mbron atë që blerësi ka të drejtë të ushtrojë “opsionin e vlerësimit” (khiyar-ur-ru’yah) pasi të shohë mallrat, pasi istisna është një lloj kontrate shitjeje dhe kur dikush blen diçka pa e parë, ka të drejtë ta anulojë kontratën nëse mallrat nuk i përmbushin pritshmëritë.
Në anën tjetër, Imam Ebu Jusuf argumenton se nëse mallrat përputhen plotësisht me specifikimet e dakorduara në kontratë, blerësi është i detyruar t’i pranojë ato dhe nuk ka të drejtë të ushtrojë opsionin e vlerësimit. Ky qëndrim është miratuar nga juristët e Perandorisë Osmane dhe është përfshirë në kodin ligjor Hanafi, për shkak se në tregtinë dhe industrinë moderne është problematik që blerësi të refuzojë mallrat pasi prodhuesi ka shpenzuar burimet e tij për prodhim, pa ndonjë arsye të vlefshme, kur mallrat përmbushin të gjitha kërkesat e kontratës.
Kjo qasje synon të mbrojë stabilitetin dhe sigurinë në marrëdhëniet tregtare, duke garantuar që prodhuesit të mos dëmtohen padrejtësisht nga anulimet pa arsye pas përfundimit të prodhimit.
