“Ibn Khalduni, një dijetar i shekullit të 14-të, theksoi se pasuria e vërtetë nuk është vetëm materiale.
Koncepti i Khaldunit për Asabiya-n, se si shoqëritë kanë sukses kur investojnë në njerëzit, vlerat dhe sistemet e tyre, ishte qendror në vizionin e tij për rritje të qëndrueshme ekonomike.
Ja se si zbatohen njohuritë e tij sot:
1. Arsimi si themeli i prosperitetit
Ibn Khalduni e shihte arsimin si një shtyllë kryesore për përparimin e shoqërisë. Në punën e tij, ai argumentoi se rritja intelektuale e individëve dhe grupeve formon themelin për zhvillimin ekonomik dhe shoqëror. Ai besonte se njohuria, qoftë praktike apo teorike, ishte thelbësore për ndërtimin e komuniteteve të forta dhe të begata.
Ai e shihte arsimin jo vetëm si një mjet për të transmetuar aftësi, por si një forcë që mund të formësonte themelin moral dhe intelektual të shoqërisë.
2. Roli i individëve të kualifikuar në shoqëri
Në modelin e Ibn Khaldunit, ndarja e punës ishte një koncept kyç. Ai e kuptoi se aftësitë e secilit individ kontribuonin në strukturën më të gjerë të shoqërisë. Specializimi i punës, duke siguruar që individët të jenë të trajnuar dhe të pajisur me aftësi specifike për rolet e tyre, ishte thelbësor për rritjen ekonomike.
Ai e dinte se suksesi ekonomik varet nga kultivimi i profesionistëve të aftë që kontribuojnë në shoqëri në mënyra kuptimplote.
3. Dituria si fuqi dhe kohezion
Ibn Khalduni besonte se shoqëritë me një themel të fortë intelektual kishin më shumë gjasa të zhvillonin kohezion shoqëror dhe fuqi ekonomike. Duke investuar në arsim dhe duke kultivuar një trashëgimi të përbashkët intelektuale, njerëzit mund të forconin identitetin e tyre kolektiv, gjë që nga ana tjetër mundësonte një qeverisje më efikase dhe krijonte parakushtet për prosperitet ekonomik.
Koncepti i tij i Asabiya-s (kohezionit shoqëror) ishte ndërtuar pjesërisht mbi unitetin intelektual dhe qëllimin e përbashkët që arsimi mund të nxisë.”
/Islamicfinanceguru/ – Solli në gjuhën shqipe Ekonomiaislame.com
