Një nga gabimet edukative që disa prindër mund të mos e vërejnë është trajtimi i fëmijëve me standarde të ndryshme, pa një arsye të drejtë dhe të arsyeshme.
Ndonjëherë, njërit prej fëmijëve i kushtohet më shumë vëmendje, i bëhen më shumë lavdërime dhe i tregohet më shumë përkujdesje e dashuri sesa vëllezërve apo motrave të tij.
Prindërit mund të mos kenë qëllim padrejtësinë apo lëndimin, por pasojat mund të jenë të thella.
Fëmija nuk e krahason veten aq shumë me fëmijët e fqinjëve, sa e krahason me vëllezërit dhe motrat e veta.
Kur ai ndien se vëllai ose motra gëzon një pozitë të veçantë apo trajtohet ndryshe, fillon t’i bëjë vetes pyetje të dhimbshme:
* Pse ai dhe jo unë?
* A vlej më pak?
* A kam bërë ndonjë gabim?
Me kalimin e kohës, këto ndjenja mund të shndërrohen në xhelozi, zili ose mungesë vetëbesimi dhe mund të lënë pasoja afatgjata në marrëdhëniet mes vetë vëllezërve e motrave.
Drejtësia mes fëmijëve nuk do të thotë barazi absolute në çdo gjë, sepse ata ndryshojnë në moshë, nevoja dhe rrethana.
Por do të thotë që secili prej tyre të ndiejë se është i dashur, i pranuar dhe i vlerësuar.
Një nga dhuratat më të bukura që prindërit mund t’u japin fëmijëve të tyre është të mbjellin mes tyre dashuri në vend të rivalitetit të dhimbshëm dhe drejtësi në vend të dallimit e favorizimit.
Sa e sa marrëdhënie mes vëllezërve e motrave janë dëmtuar nga një padrejtësi e vogël në fëmijëri…
dhe gjurmët e saj kanë mbetur për shumë vite më pas.
Përmbledhja e përmbledhjes:
Fëmijët mund të harrojnë shumë nga dhuratat që kanë marrë…
Por rrallëherë harrojnë ndjenjën e drejtësisë ose të padrejtësisë që kanë përjetuar brenda shtëpisë së tyre.
IDr. Abdul Kerim Bakkar.
