Fëmijët tanë nuk e njohin kuptimin e humbjes kur bëhet fjalë për prindërit e tyre.
Ata nuk mund ta imagjinojnë humbjen tënde dhe nuk u interesojnë rezultatet apo rrethanat.
E vetmja gjë që ka rëndësi për ta është prania jote, të shohin forcën dhe qëndrueshmërinë tënde.
Ti je në sytë e tyre heroi që nuk mposhtet, mali që nuk lëkundet, siguria, dashuria dhe e gjithë jeta e tyre.
Mos u dorëzo para tyre, sepse ndoshta diçka mund të thyhet në thellësinë e zemrës së tyre.
Ngrihu, pavarësisht dhimbjes, sepse me ngritjen tënde ringjallet shpresa tek ata dhe jeta u rikthehet.
Sa herë që ndihesh i mundur ose i dobët, kujto se fëmija yt të sheh me sy krenarie dhe admirimi. Mos lejo që jeta ta thyejë figurën tënde në zemrën e tij.
Fëmijët na shikojnë më shumë se sa mendojmë
Ka momente në jetë kur njeriu ndihet i lodhur, i rraskapitur dhe i pafuqishëm. Momente kur pesha e problemeve, dështimeve dhe sfidave duket më e madhe se forca jonë për t’i përballuar. Në ato çaste, shumë prej nesh mendojnë se janë vetëm në betejën e tyre. Por shpesh harrojmë se ka sy që na vëzhgojnë në heshtje dhe zemra që lidhen me çdo veprim tonin.
Ata janë fëmijët tanë.
Fëmijët nuk na shohin me të njëjtin sy si bota. Ata nuk matin suksesin tonë me pasuri, pozitë apo fitore materiale. Nuk i intereson sa herë kemi dështuar apo sa pengesa kemi hasur. Për ta, ne jemi burimi i sigurisë, mbështetjes dhe dashurisë. Jemi njerëzit tek të cilët ata mbështeten kur ndihen të frikësuar dhe emrat që përmendin kur kërkojnë mbrojtje.
Kur një prind dorëzohet përballë vështirësive, fëmija nuk sheh vetëm një moment dobësie. Ai mund të ndiejë se po lëkundet themeli mbi të cilin ka ndërtuar ndjenjën e sigurisë. Ndërsa kur sheh prindin e tij të ngrihet pas një rrëzimi, të vazhdojë pas një dështimi dhe të buzëqeshë mes vështirësive, ai mëson një nga mësimet më të mëdha të jetës: se forca nuk është të mos biesh kurrë, por të ngrihesh sa herë që bie.
Kjo nuk do të thotë se prindërit duhet të fshehin çdo dhimbje apo të sillen sikur nuk vuajnë kurrë. Përkundrazi, fëmijët duhet të mësojnë se edhe njerëzit e fortë kanë momente dobësie. Por ata duhet të shohin gjithashtu se si përballet ajo dobësi me durim, besim dhe vendosmëri.
Prindi nuk është hero sepse nuk gabon kurrë. Ai bëhet hero në sytë e fëmijës së tij sepse vazhdon të ecë përpara pavarësisht gabimeve, pengesave dhe plagëve që mbart.
Prandaj, kur jeta të rëndon dhe mendon se nuk ke më forcë, ktheje vështrimin nga ata sy të vegjël që të shikojnë me admirim. Kujto se për dikë ti je shembulli më i madh, mbështetja më e fortë dhe shpresa më e bukur.
Ngrihu. Jo sepse nuk ndjen dhimbje, por sepse dikush mëson forcën duke të parë ty. Jo sepse je i pathyeshëm, por sepse zemra të vogla besojnë se mund të përballosh gjithçka.
Dhe ndonjëherë, kjo është arsyeja më e fortë për të vazhduar përpara.
Hoxhë Bekir Halimi
