Aspekti më i rëndësishëm i Fondove të Aksioneve Islame është filtrimi sipas Sheriatit. Kufizimet e Sheriatit mbi llojet e aksioneve në fond mund të ndahen në dy kategori:
(a) Kufizimet që lidhen me fushën ose aktivitetin kryesor të kompanisë, aksionet e së cilës mbahen nga fondi: Çdo kompani që ka aktivitet kryesor në fusha të ndaluara nuk është e përshtatshme për një fond aksionesh islam. Lista nuk është shumë e gjatë dhe përfshin shërbimet financiare, bankat, kompanitë e sigurimeve, lojërat e fatit, pijet alkoolike, pornografinë, etj. Këtu bëhet fjalë për “thelbin” e aktivitetit të kompanisë Këtu duhet theksuar se po flasim për “thelbin” e aktivitetit të kompanisë. Një kompani e madhe, e cila ka një kafene në ndërtesën kryesore ku shitet birrë, nuk shkel këtë kufizim. Rastet kufitare, megjithatë, zgjidhen vetëm nga një bord Sheriati për secilin rast veç e veç.
(b) Kufizimet që lidhen me financat e kompanisë. Ky është një kufizim operacional. Një kompani që kalon filtrimin e parë mund të mos jetë e përshtatshme për fondin islam nëse është e përfshirë në transaksione financiare të ndaluara. Do të ishte më mirë nëse do të gjenim kompani që janë “të pastra” dhe mbështeten vetëm në të ardhurat e veta, pa financim të jashtëm, por kjo është pothuajse e pamundur. Pyetja është si të vendosen parametrat që garantojnë zgjedhjen e kompanive me përfshirje minimale në transaksione të tilla. Këto parametra janë:
1 Raporti borxh ndaj kapitalit: Problemi me borxhin në strukturën e kapitalit të një kompanie, nga këndvështrimi islam, qëndron në faktin se ai është i bazuar në interes. Një kompani që ka borxh përmes Murabaha, për shembull, nuk i nënshtrohet këtij kufizimi. Marrja e huasë me interes nuk lejohet, ndaj huazimi duhet të kufizohet në një nivel të tolerueshëm. Në disa raste, Sheriati trajton një sasi shumë të vogël të ndaluar si të parëndësishme pa ndikuar në lejueshmëri. Sipas shumë dijetarëve bashkëkohorë të Sheritait, një raport borxh ndaj kapitalit nën 1/3 është i tolerueshëm. Kjo nuk vlen për industri si prodhimi i verës. Qëllimi është të matet shkalla e financimit të firmave me borxh. Ky raport tregon marrëdhënien mes fondeve të dhëna nga kreditorët (borxhit) dhe investitorët (kapitalit).
2- Fitimet nga interesi: Kompanitë që prodhojnë mallra dhe shërbime fitojnë të ardhurat kryesisht nga shitja e tyre. Nuk është e zakonshme që ato të fitojnë shumë nga interesi. Megjithatë, ndonjëherë paratë e tepërta depozitohen në llogari me interes ose investohen në instrumente financiare. Shuma duhet identifikuar dhe investitorët duhet të këshillohen që ta përjashtojnë këtë pjesë nga fitimet dhe të dhurojnë shumën për bamirësi. Këto shuma zakonisht janë të vogla.
3- Paratë dhe kërkesat për pagesë: Sheriati bën dallim midis shitjes së mallrave reale dhe shitjes së parave apo borxheve, ku shitja e fundit mund të bëhet vetëm me vlerën nominale. Aksionet e një kompanie nuk kanë ekzistencë të veçantë, por vlera e tyre buron nga pjesa e pandarë e aseteve të kompanisë që përfaqësojnë. Nëse këto asete janë kryesisht para dhe kërkesa për pagesë, vlera e tregut të aksioneve duhet të jetë e barabartë me vlerën nominale të këtyre aseteve. Çdo diferencë mund të konsiderohet si interes në kuptimin e Sheriatit. Për shkak se një çmim i tillë nuk është i mundur në praktikë, është vendosur një kufizim për të eliminuar mundësinë e një situate të tillë. Kjo mund të bëhet, përsëri, duke vendosur një limit mbi madhësinë e këtij lloji të aseteve.
