Këshilli i Shkencës Islame (FSC) ka vendosur se një “transaksion që përmban një shtesë ose rritje mbi shumën kryesore të huasë, e cila është paracaktuar lidhur me kohën ose periudhën dhe kushtëzohet me pagesën e kësaj shtese ndaj kreditorit (një transaksion me këto elemente) përbën riba. Çdo shitje, transaksion ose mundësi kreditimi, në para ose në natyrë, konsiderohet transaksion ribe, i cili është i ndaluar (haram) në territorin e Islamit dhe në shoqërinë myslimane. Për këtë ekziston një konsensus (ixhma) i juristëve myslimanë.” (fq.104)
Nuk ka rëndësi nëse huaja është për qëllime konsumimi apo për qëllime tregtare. Po ashtu, nuk ka rëndësi nëse norma e interesit është e ulët apo e lartë, e thjeshtë apo e përbërë, afatshkurtër apo afatgjatë, mes dy myslimanëve, mes një myslimani dhe një jo-myslimani, mes një qytetari dhe shtetit apo mes dy shteteve. Çdo tepricë e paracaktuar mbi shumën kryesore në një transaksion huaje do të përbëjë kamatë në të gjitha rrethanat.
FSC e ka mbështetur vendimin e saj në ajete të ndryshme të Kur’anit, hadithe të Profetit Muhamed (paqja qoftë mbi të), mendimet e juristëve islamë si dhe në një sërë fjalorësh të gjuhës arabe. Ajo citon burime si Lane’s Lexicon, Taj al-Arus, al-Nihaya nga Ibn Athir dhe A Dictionary of Islam nga Patrick Hughes. Nga komentimet e Kuranit (tafsirët), janë përdorur veprat e Tabariut, Ibn Arabit, al-Jassasit, Sabunit, Syed Qutbit, Mawdudit, Mufti Sha’fit si dhe al-Muntakhab fi Tafsir al-Qur’an al-Karim nga Komiteti i Këshillit Suprem të Çështjeve Islame në Egjipt. Nga dijetarët e hadithit janë cituar Imam Maliku, Muslimi, al-Bayhakiu, Ali al-Muttaqi, Abu Davudi dhe Ibn Hanbali. Gjithashtu përmendet edhe Hedaya, një nga veprat më të njohura të fikhut hanefi. Burime të tjera përfshijnë edhe vendimet e Akademisë së Fikhut Islam të Indisë dhe Akademisë së Fikhut Islam të vendeve anëtare të OIC. Ndër dijetarët bashkëkohorë, janë cituar Hamidullah, Fazlur Rahman Ansari, Maulvi Fazlur Rahman nga Aligarh dhe Abraham Udovitch. Vendimi sjell prova të shumta nga burime historike që tregojnë se huatë që ishin në përdorim në kohën e Profetit Muhamed (paqja qoftë mbi të) kishin kryesisht karakter tregtar. Ai shqyrton dhe hedh poshtë pikëpamjen e atyre që pretendojnë se kamata e përmendur në Kuran ka pasur të bëjë kryesisht me huatë për konsum. Ndër burimet ekonomike, përmendet edhe raporti i Panelit të Bankierëve dhe Ekonomistëve i publikuar nga Këshilli për Ideologjinë Islame në vitin 1980.
Vendimi ka shqyrtuar edhe pikëpamjen e një avokati që tentoi të ngatërronte çështjen duke thënë se kamata i përket kategorisë së mutashabahat. Ai iu referua metodologjisë ligjore të Islamit dhe vërtetoi pa dyshim se kjo çështje i përket klasifikimit të muhkamat. Po ashtu, ata që tentuan të justifikonin interesin bankar mbi bazën e maslahasë u bënë objekt i shqyrtimit të gjykatës. Vendimi mori parasysh parimet e metodologjisë ligjore islame dhe tregoi se diçka që është e ndaluar nga teksti i Kuranit nuk mund të përdoret si bazë për ixhtihad dhe të justifikohet mbi bazën e maslahasë (dobisë).
