Situata e përshkruar më sipër ngre disa shqetësime të rëndësishme — si në nivel kombëtar ashtu edhe ndërkombëtar. Këto shqetësime lidhen me tre aspekte kryesore:
- humanitare,
- ekonomike dhe
- politike, të cilat ndikojnë dhe kanë pasojë në të dyja nivelet, kombëtar dhe ndërkombëtar.
Dënimi i punës së fëmijëve për shkak të kushteve të mjerueshme dhe të rrezikshme të punës, si dhe mohimin e së drejtës për arsim dhe vetë fëmijërisë, bazohet kryesisht në shqetësimet humanitare, si në nivel kombëtar ashtu edhe ndërkombëtar. Ata që angazhohen në këtë çështje synojnë kryesisht të zgjidhin problemin duke u rikthyer fëmijëve fëmijërinë dhe duke mbështetur mekanizmat ndihmues për ta.
Bazat ekonomike të shqetësimeve kanë dy dimensione dhe shihen ndryshe në vendet në zhvillim dhe në botën industriale. Disa e konsiderojnë punën e fëmijëve në vendet në zhvillim si një fenomen që vazhdon dhe thellon varfërinë. Puna e fëmijëve jo vetëm që zvogëlon mundësitë e punës për të rriturit, por edhe ul nivelin e përgjithshëm të pagave. Po ashtu, ata argumentojnë për përdorimin jo optimal të inputeve, sepse sipas tyre efikasiteti dhe produktiviteti nuk mund të arrihen dhe mbahen me përdorimin e punës së fëmijëve, prandaj ky fenomen ka kosto ekonomike. Shqetësimet ekonomike të ngritura në vendet industriale importuese rrjedhin nga keqkuptimi i tyre se mallrat e prodhuara nga puna e fëmijëve dhe paga më të ulëta hyjnë në tregjet e tyre me çmime shumë më të ulëta se produktet lokale. Kështu, prodhimi i tyre nuk mbetet më një entitet i qëndrueshëm, prandaj ndikon në prodhimin dhe tregun e punës të tyre. Megjithatë, rrallë kuptohet se një numër i madh i eksporteve nga vendet në zhvillim mund të bëhet fillimisht për arsye se prodhimi në këto vende konsiderohej me fitime ekonomike më të ulëta dhe rreziqe shëndetësore. Po ashtu, argumenti se avantazhi konkurrues i vendeve në zhvillim vjen nga përdorimi masiv i punës së fëmijëve nuk qëndron mirë. Tregu i eksporteve për artikuj tradicionalë është shumë konkurrues dhe shumica e vendeve në zhvillim, për të ruajtur një pjesë të madhe të tregut, gjithmonë synojnë prodhime me cilësi të lartë, që sigurisht nuk arrihet me punën e fëmijëve. Për të qenë konkurrues duhet të përdorësh fuqi punëtore të kualifikuar.
Shqetësimi i tyre gjithashtu anashkalon faktin se rritja e papunësisë në vendet e industrializuara nuk lidhet vetëm me ndryshimet e mëdha strukturore që po ndodhin atje, por edhe me largimin e kapitalit drejt vendeve të tjera më tërheqëse, veçanërisht atyre ku puna nuk përbën një faktor të shtrenjtë prodhimi. Prandaj, përpjekjet për të vendosur barriera ndaj importeve nga këto vende janë në një farë mase të paqëndrueshme.
Shqetësimet me prapavijë politike janë ndër më të dënueshmet. Shpeshherë paraqiten fotografi të fëmijëve të mitur me tulla në duar apo të lidhur me zinxhirë duke punuar, të cilat jo vetëm që shfaqen gjerësisht, por edhe pranohen si të vërteta. Shifra shumë të ekzagjeruara mbi punën e fëmijëve krijohen dhe shpërndahen në mënyrë të gjërë. Merrni për shembull rastin e Pakistanit: raportohet se ka 19 milionë fëmijë që punojnë ose 20 milionë punëtorë të lidhur me detyrim, nga të cilët 8 milionë janë fëmijë dhe kjo nga një forcë pune prej gjithsej 32 milionësh! Këto të dhëna jo vetëm që pranohen lehtësisht, por edhe përhapen gjerësisht në mediat elektronike dhe të shkruara, brenda dhe jashtë vendit. Këto përpjekje tregojnë qartë se motivet që fshihen pas tyre nuk kanë lidhje të sinqertë me një zgjidhje të drejtë dhe efektive të problemit.
