Frika se rritja e shpejtë e popullsisë është shkaktare e papunësisë është e pabazë. Perëndimi nuk ka përjetuar papunësi masive afatgjatë gjatë periudhave të rritjes së shpejtë të popullsisë. Kriza më e madhe ekonomike globale dhe papunësia masive u regjistruan në vitet 1930 një periudhë në të cilën kishte rënie të lindjeve. Edhe në Pakistan, gjatë viteve 1960 — dekada me rritjen më të lartë të popullsisë (3.6%) — vendi po përballej me mungesë fuqie punëtore në sektorët kryesorë të ekonomisë. Në të kundërt, në vitet 1970 kur ritmi i rritjes së popullsisë ra në 3%, pati më pak vende pune dhe u detyruam të kërkonim ndihmë nga ekonomitë në lulëzim të Lindjes së Mesme për të përthithur fuqinë tonë punëtore.
Nëse kërkojmë arsyet reale të papunësisë, si në të kaluarën ashtu edhe sot, shpesh dalin në pah shkaqe politike: ligje që vendosin pagë minimale, ngurtësi në tregun e punës të shkaktuara nga sindikatat e fuqishme, centralizim i pushtetit dhe kontrollit ekonomik, dhe rregullime të shumta shtetërore që pengojnë funksionimin e lirë të tregut të punës të gjitha këto çojnë në ulje të aktivitetit ekonomik.
Ata që argumentojnë se rritja e popullsisë shkakton papunësi, në fakt bien në kundërshtim me veten. Nga njëra anë, kur theksojnë se çdo person konsumon burime, japin përshtypjen se njerëzit vetëm konsumojnë dhe nuk prodhojnë asgjë. Nga ana tjetër, kur thonë se “mbipopullimi” sjell papunësi, veprojnë sikur njerëzit vetëm prodhojnë dhe nuk konsumojnë. Në realitet, gjithçka lidhet me kërkesën: njerëzit jo vetëm konsumojnë, por edhe prodhojnë mallra, ide dhe shërbime. Çdo individ i ri sjell nevoja të reja, por edhe krijon mundësi të reja prodhimi dhe punësimi.
