Bankat islame që janë aktive në tregjet ndërkombëtare financojnë shumë marrëveshje të paracaktuara duke përdorur murabaha. Kjo bëhet kryesisht në tregjet e mallrave. Ky rregullim mund të realizohet si më poshtë:
Kompania A, është një firmë industriale që blen rregullisht zink nga kompania B, e cila është ose një prodhues i vërtetë, ose një shtëpi tregtare. Një kompani zakonisht merr kredi nga banka për të blerë nga B, një bankë islame mund të ofrojë kreditë përmes murabaha-s, duke blerë nga B në baza kesh dhe duke shitur te A me pagesë të vonuar. Zakonisht, këto marrëveshje mbyllen si pjesë e një marrëveshjeje murabaha. Për çdo transaksion, kompania A do të informojë bankën, përmes teleksit, për dëshirën e saj për të blerë nga B, duke dhënë detaje për sasinë, cilësinë, çmimin dhe datën e dorëzimit. Banka do të caktojë A si agjent, për të blerë në emër të bankës dhe për ta shitur te vetja e saj.
Pagesa do të transferohet nga banka tek kompania B, shitësi, sapo shitja të mbyllet. Kompania A do të vonojë pagesën dhe do të paguajë një fitim për bankën (e cila është shitësi këtu). Dëshmitë e magazinës do të duhet të paraqiten për të treguar ekzistencën reale të mallrave të shitur në momentin e shitjes dhe transferimin e titullit. Duke qenë pjesë e një marrëveshjeje të paracaktuar, ky transaksion zakonisht përfundohet brenda “disa orëve”. Zakonisht një L/C ose një garanci e ngjashme ofrohet nga blerësi (kompania A), i cili e bën këtë një lloj financimi me rrezik të ulët për bankat islame. Kjo është gjithashtu një teknikë që përdoret nga bankat islame për të investuar likuiditetin e tepruar afatshkurtër.
