Është e qartë nga diskutimi i mësipërm se salam është lejuar nga Sheriati për të përmbushur nevojat e fermerëve dhe tregtarëve. Prandaj, në thelb është një mënyrë financimi për fermerët dhe tregtarët e vegjël. Kjo mënyrë financimi mund të përdoret nga bankat moderne dhe institucionet financiare, veçanërisht për të financuar sektorin bujqësor. Siç është përmendur më herët, çmimi në salam mund të caktohet më i ulët se çmimi i atyre mallrave që dorëzohen menjëherë. Në këtë mënyrë, ndryshimi midis dy çmimeve mund të jetë një fitim i vlefshëm për bankat ose institucionet financiare. Për të siguruar që shitësi do ta dorëzojë mallin në datën e rënë dakord, atij mund t’i kërkohet të ofrojë një garanci, e cila mund të jetë në formën e një garancie personale ose në formë hipoteke ose kolaterali. Në rast të mungesës së dorëzimit, garantuesi mund të kërkohet të dorëzojë të njëjtin mall, dhe nëse ka hipotekë, blerësi / financuesi mund ta shesë pronën e hipotekuar dhe të ardhurat nga shitja mund të përdoren ose për të siguruar mallin e kërkuar duke e blerë atë nga tregu, ose për të rikuperuar çmimin e dhënë paraprakisht.
Problemi i vetëm në salam që mund të shqetësojë bankat dhe institucionet financiare moderne është se ato do të marrin mallra të caktuara nga klientët e tyre, dhe jo para. Duke qenë të mësuar të merren vetëm me para, duket e rëndë për ta që të pranojnë mallra të ndryshme nga klientë të ndryshëm dhe t’i shesin ato në treg. Ata nuk mund t’i shesin këto mallra para se t’i marrin në të vërtetë, sepse kjo është e ndaluar në Sheriat.
Por sa herë që flasim për mënyrat islame të financimit, nuk duhet të harrojmë një pikë thelbësore: koncepti që institucionet financiare të merren vetëm me para është i huaj për Sheriatin Islam. Nëse këto institucione dëshirojnë të fitojnë një përfitim hallall, ato duhet të merren në një formë apo një tjetër me tregtinë e mallrave, sepse Sheriati nuk lejon përfitim nga dhënia e huave pa kundërvlerë reale. Prandaj, ndërtimi i një ekonomie islame kërkon një ndryshim themelor në qasjen dhe vizionin e institucioneve financiare. Ato duhet të krijojnë një njësi të veçantë që të merret me mallra. Nëse kjo njësi krijohet, nuk do të jetë e vështirë që mallrat të blihen përmes kontratave salam dhe të shiten më pas në tregjet me pagesë të menjëhershme.
Megjithatë, ka dy mënyra të tjera për të përfituar nga kontrata e salam.
Së pari, pasi një institucion financiar të ketë blerë një mall përmes kontratës salam, ai mund ta shesë të njëjtin mall përmes një kontrate paralele salam, me të njëjtën datë dorëzimi. Meqenëse periudha e salam në transaksionin e dytë (paralel) është më e shkurtër, çmimi mund të jetë pak më i lartë se ai i transaksionit të parë, dhe ndryshimi midis këtyre dy çmimeve përbën fitimin e institucionit. Sa më e shkurtër të jetë periudha e salam, aq më i lartë është çmimi, dhe aq më i madh është fitimi. Në këtë mënyrë, institucionet mund të menaxhojnë portofolin e tyre të financimeve afatshkurtra.
Së dyti, nëse një kontratë paralele salam nuk është e realizueshme për ndonjë arsye, ato mund të marrin një premtim për blerje nga një palë e tretë. Ky premtim duhet të jetë i njëanshëm nga blerësi i pritshëm. Duke qenë thjesht një premtim dhe jo një shitje e vërtetë, blerësit e tyre nuk do të kenë nevojë të paguajnë çmimin paraprakisht. Prandaj, mund të caktohet një çmim më i lartë dhe sapo institucioni ta marrë mallin, ai do t’i shitet palës së tretë me një çmim të rënë dakord më parë, sipas kushteve të premtimit.
Një opsion i tretë herë pas here propozohet që, në datën e dorëzimit, malli t’i shitet përsëri shitësit me një çmim më të lartë. Por ky propozim nuk është në përputhje me kërkesat e Sheriatit. Nuk lejohet kurrë nga Sheriati që malli i blerë t’i shitet përsëri shitësit para se blerësi ta marrë atë në dorëzim, dhe nëse kjo bëhet me një çmim më të lartë, kjo do të përbënte kamatë, e cila është rreptësisht e ndaluar. Edhe nëse malli i shitet përsëri shitësit pas dorëzimit, kjo nuk mund të jetë e parapërcaktuar në kohën e shitjes fillestare. Prandaj, ky propozim nuk është i pranueshëm fare.
